Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

***

Brittany poczuÂła siĂŞ lepiej. To dobrze. Przynajmniej Zygfryd bĂŞdzie zadowolony z faktu, Âże wybrance jego serca nic nie dolega. Nie ukrywam, Âże ulÂżyÂło mi, kiedy poszÂłam do SkrzydÂła Szpitalnego z Heather i zobaczyÂłyÂśmy, Âże powoli odzyskuje fragmenty pamiĂŞci. Brittany wiedziaÂła, gdzie jest i dlaczego. To spory sukces jak na jeden, w dodatku nie caÂły, dzieĂą terapii.
Przez jakiÂś czas myÂślaÂłam nad sÂłowami Luke’a i zdaÂłam sobie sprawĂŞ, Âże niestety miaÂł racjĂŞ. Nie zdoÂłaÂłabym pokonaĂŚ i uÂśmierciĂŚ dorosÂłego czarodzieja. ZostaÂło wiĂŞc jedno wyjÂście.
UmrzeĂŚ.
To smutne i ÂżaÂłosne, jak wiele czÂłowiek uÂświadamia sobie, gdy dzieje siĂŞ coÂś strasznego i ÂśmierĂŚ patrzy mu prosto w oczy. Zdaje sobie sprawĂŞ, Âże w caÂłym swoim Âżyciu nie zrobiÂł wÂłaÂściwie nic. Ja postanowiÂłam obmyÂśliĂŚ niecodzienny plan misji samobĂłjczej „ku uwolnieniu spĂŞtanych wiĂŞzami ciemnoÂści dusz”. KrĂłcej mĂłwiÂąc: „Akcja ratujÂąca Cristy.” Zawsze to byÂłby jakiÂś sukces na moje „Âżyciowe” konto.

Luke skrzywi³ siê, patrz¹c przez moje prawe ramiê na szkicowane naprêdce plany w postaci komiksowych obrazków. By³ tam br¹zowy, ogromny, piêciog³owy smok i maleùka ja z ró¿d¿k¹ w d³oni, dzielnie patrz¹ca w jego piêÌ ohydnych paszcz.
- CoÂś ci siĂŞ nie podoba? To odejdÂź – powiedziaÂłam, widzÂąc wyraz twarzy przyjaciela. ZasÂłoniÂłam rysunek skrawkiem szaty.
- Mam jedno maÂłe pytanko – zacz¹³ Luke. – SkÂąd weÂźmiesz smoka?
PopatrzyÂłam na niego.
- Wujek cĂłrki koleÂżanki Âżony przyjaciela taty zna goÂścia…
Ch³opak parskn¹³ œmiechem. Do³¹czy³am do niego. Luke spojrza³ na mnie, po czym œmiej¹c siê dalej, powiedzia³:
- Po co ty to planujesz Cass? To ÂżaÂłosne.
- Masz racjĂŞ. Im szybciej, tym lepiej.
Szeroko otworzyÂł oczy ze zdziwienia.
- Nie to miaÂłem na myÂśli… Cassie… czekaj… Cass… - mĂłwiÂł. Nie sÂłuchaÂłam go. WyszÂłam z Pokoju WspĂłlnego GryfonĂłw, a on przeprowadzaÂł swĂłj monolog idÂąc za mnÂą.
KierowaÂłam siĂŞ ku WieÂży Astronomicznej. Po kilku, jeÂżeli nie kilkunastu minutach, w koĂącu wdrapaÂłam siĂŞ na jej szczyt. RozejrzaÂłam siĂŞ. Wszystko wyglÂądaÂło piĂŞknie. Tak… majestatycznie. Zakazany Las nie wydawaÂł siĂŞ byĂŚ niebezpieczny, a Wierzba BijÂąca, ktĂłra machaÂła akurat swoimi ga³êziami, wyglÂądaÂła jak szczeniaczek, wytrzepujÂący wodĂŞ z sierÂści.
Spojrza³am za siebie. Sta³ tam Luke. Patrzy³ na mnie wzrokiem zranionego cielêcia. Wyci¹gn¹³ do mnie rêkê, ale ja odsunê³am siê od niego i wyskoczy³am.

Powietrze wokó³ mnie gêstnia³o i zaczê³o boleœnie napieraÌ na ka¿dy fragment mojego cia³a. Nie potrafi³am z³apaÌ tchu.
„Taki byÂł mĂłj wybĂłr – poÂświĂŞciĂŚ siebie, by inni nie cierpieli.” – ta myÂśl tkwiÂła w mojej gÂłowie do koĂąca. AÂż spadÂłam na ziemiĂŞ, a ciemnoœÌ zajĂŞÂła mĂłj umysÂł.

Szeroko otworzyÂłam oczy i rozejrzaÂłam siĂŞ na boki, nie ruszajÂąc przy tym gÂłowÂą. ByÂłam w Skrzydle Szpitalnym. W drugim koĂącu pokoju siedzieli moi rodzice i Luke.
„Ja jednak ÂżyjĂŞ.”
- UdaÂło siĂŞ? – wymamrotaÂłam z nadziejÂą, patrzÂąc w stronĂŞ swojego najlepszego przyjaciela. WiedziaÂłam, Âże odpowiedÂź moÂże byĂŚ tylko jedna, ale mimo to zapytaÂłam.
- UdaÂło siĂŞ – powiedziaÂł. UÂśmiechnĂŞÂłam siĂŞ lekko, ale w tym momencie byÂł to wyraz zdziwienia.
- Jak to? Gdzie jest Cristy?
Luke spowaÂżniaÂł. PatrzyÂł na mnie, lekko mĂłwiÂąc, jak na wariatkĂŞ.
- Jaka Cristy? – wyglÂądaÂł na zaniepokojonego. – WygraliÂśmy mecz Quidditcha! – rykn¹³ na ca³¹ salĂŞ, a pani Pomfrey, ktĂłra najwidoczniej urzĂŞdowaÂła obok, stanĂŞÂła w drzwiach i spiorunowaÂła go wzrokiem. – Przepraszam – dodaÂł grzecznie po czym ponownie zwrĂłciÂł siĂŞ do mnie: – NieÂźle przy tym oberwaÂłaÂś. TÂłuczek rÂąbn¹³ ciĂŞ w gÂłowĂŞ. Dwa dni juÂż tu leÂżysz. Rodzice chcieli ciĂŞ zabraĂŚ do Âśw. Munga.
Dwa dni… zaczĂŞÂłam rozumieĂŚ. To wszystko mi siĂŞ ÂśniÂło.
To byÂł gÂłupi, koszmarny i cholernie realistyczny sen!
- Czyli ja tylko dostaÂłam tÂłuczkiem? – szukaÂłam potwierdzenia u rodzicĂłw. Na wszelki wypadek uszczypnĂŞÂłam siĂŞ teÂż w rĂŞkĂŞ. ZabolaÂło.
Mama kiwnĂŞÂła gÂłowÂą.
- I spadÂłaÂś z miotÂły z jakichÂś dwudziestu stĂłp nad ziemiÂą – uzupeÂłniÂł tata, przeczesujÂąc palcami ciemne wÂłosy. – Luke kazaÂł dyrektorowi nas tu sprowadziĂŚ i opowiedziaÂł nam wszystko – wyjaÂśniÂł.
SpojrzaÂłam na przyjaciela. WyglÂądaÂł na lekko zakÂłopotanego, ale teÂż na zadowolonego z siebie.
- DziĂŞkujĂŞ.
- Drobiazg.

Uff! Odetchnê³am g³êboko. Ca³a akcja z Cristy, czarodziej-hazardzista i kl¹twa to by³ sen.
„Tylko gÂłupi sen…”

_______________________________________________________________________

DziĂŞkujĂŞ tym, ktĂłrzy wytrwali do koĂąca, pomimo sÂłabych opisĂłw i szybkiego biegu wydarzeĂą.

Dziêkujê Angelinie, Monciakowi, Padi, Bad, Kamykowi, Christinie i wielu, wielu innym osobom... w³aœciwie mówi¹c to wszystkim, bo chyba ka¿demu na tej stronie nale¿¹ siê ode mnie serdeczne podziêkowania. :D

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.